Toen ik zelf afscheid moest nemen, voelde ik het.
De standaardteksten. De haast.
Het protocol dat belangrijker leek dan het verhaal.
Het voelde leeg. Alsof we door een systeem werden geloodst,
terwijl mijn hart om ruimte schreeuwde.
Die ervaring heeft me veranderd.
En ik geloof dat afscheid nemen anders mag.
Menselijker.
Dichter bij wie iemand werkelijk was.
Ik begeleid de hele beleving van een begrafenis.
Niet alleen de ceremonie, maar alles eromheen.
De plek. De woorden. De rituelen. De stiltes. De nazorg.
Alles afgestemd op het leven dat je eert.
Ik luister naar de verhalen, naar de herinneringen, naar wat tussen de regels leeft. En uit die verhalen ontstaat een afscheid dat klopt. Geen formule, maar een eerbetoon aan wie iemand was.
Ik schrijf teksten die kloppen. Geen standaardritueel, maar woorden die écht over jouw vader gaan, jouw zus, jouw geliefde.
Over wie ze waren in de kleine momenten. In hun eigenzinnigheid. In hun zachtheid.
Teksten die niet uitleggen, maar voelbaar maken.
Soms is het een stoel die leeg blijft aan tafel.
Soms een geur die iemand terugbrengt.
Een lied. Een symbool.
Een gebaar dat meer zegt dan duizend woorden.
Het zijn de kleine rituelen die raken.
Die troost brengen, ook weken later.
Die herinnering tastbaar maken.
Ik werk met een netwerk van bijzondere locaties.
Intieme plekken met karakter.
Een oude orangerie waar het licht zacht binnenvalt.
Een open atelier omringd door groen.
Ruimtes die memorabel zijn op hun eigen, mooie manier.
Want de plek waar je afscheid neemt,
mag net zo uniek zijn als het leven dat je viert.
Na het afscheid, wanneer de stilte binnenkomt, groeit vaak het gemis.
Het Huys van Afscheid blijft nabij hierna
met ruimte voor verdriet, op jouw tempo, zonder oordeel of haast.
